Nasze wyobrażenie o krajach arabskich musimy absolutnie zrewidować. Chociaż zdajemy sobie sprawę, że każdy jest inny. Tak jak nie można porównać europejskiej Rosji, z Francją i Grecją - tak inne są również Egipt, Tunezja, Emiraty.
Dubaj, Abu Dhabi, Oman (Muskat) pokazały nam świat arabski z najpiękniejszej strony. Miał być też Bahrajn – ale ze względu na niepokoje Aida zmieniła plan i przedłużyła za to pobyt w Abu Dhabi. Szkoda, bo zobaczylibyśmy jeszcze jeden kraj. Ale ryzykować nikt nie chce, a na urlopie już wcale.
Dubaj – miasto światowe, tętniące życiem i nowoczesnością. Trudno sobie wyobrazić, że przed 50 laty była w tym miejscu pustynia i beduini prowadzili karawany. Różnica miedzy nowym i starym Dubajem? No… jest. Laguna Creek i 40 lat dzieli je od siebie. Jedno jest lśniące, wysokie, zwariowane, a drugie niższe, terakotowe, bez błyszczących chodników. Widzieliśmy trzecią palmę w rozpoczętej budowie – prawie byliśmy zdziwieni, że  kiedy wróciliśmy po czterech dniach do Dubaju, jeszcze nie była gotowa. Haha.
80% ludności to gastarbeiterzy, nie ma bezrobocia.
Abu Dhabi (też Abu Zabi, drugie z siedmiu Zjednoczonych Emiratów i ich stolica) konkuruje z Dubajem. Tam jest wieża Chalifa 828 metrów, tu będzie budynek 2000 m. Tu też realizują swoje marzenia architekci z całego świata, jednak jest mniej przyciągających punktów i nie tak znane jak w Dubaju. Jest to najbezpieczniejsze miasto na świecie. Zwiedzić trzeba koniecznie Meczet Szejka Zayeda – dla turystek specjalne przeżycie, bo trzeba ubrać czarną abayę. Ale za kilka lat będzie nowe centrum kultury – początki i makiety już widzieliśmy. Wow!!!!
Oman ze stolicą Maskat – to bardziej tradycjonalny kraj, otoczony górami i pustynią. Najsłynniejszym mieszkańcem był Sindbad. Ha! Maskat jest drugim (po Singapurze) miastem na świecie pod względem czystości. Udział obcokrajowców jest wysoki, a przestępca jest odesłany i dostaje dożywotni stempel w paszporcie. Niektóre zawody (np. taksówkarz) może wykonać tylko Omańczyk. Oświata i leczenie są za darmo. Nie ma podatków ani żadnego państwowego systemu emerytalnego.
Benzyna kosztuje w całej Arabii około 25 centów.
No i o kryzys gospodarczy też nikt się nie martwi. Wszystkie autostrady są jasno oświetlone. Nawet 170 km przez pustynię z Abu Dhabi do Dubaju. A jaki widok nocny z samolotu!!!

Arabi eleganccy w czyściutkich białych dishdashach, robili wrażenie spokoju, ciszy, relaksu. Zrozumieliśmy tam powiedzenie „my mamy zegarki, a oni mają czas”. Zakochani w swoich dzieciach, nosili je na rękach i wozili – Arab nadrabia czas, matka nosiła dziecko 9 miesięcy, teraz on chce nosić. Nosi też dumnie torby z zakupami żony, a w Dubaju zakupy uważa się za „podstawowe prawo obywatelskie” i młode Arabki oddają się temu hobby z namiętnością.
Widzieliśmy wielu mężczyzn spacerujących za rękę.  Ale ten gest jest po prostu oznaką przyjaźni i sympatii i nie ma nic wspólnego z homoseksualizmem (zabroniony).
Arabki w czarnych abayach, snują się po kilka jak wesołe Belfegory, chustki zasłaniają głowę, albo całą twarz, ze szparkami albo i bez. Zasłanianie zniesione jest już w latach 70-tych, dziś Arabki noszą tradycjonalne szaty dobrowolnie, dla własnej ochrony. Przed czym? Kryminalności nie ma. Po prostu dla ukrycia się (tak jak żywopłot chroni dom przed ciekawskimi spojrzeniami). Plusem jest: ona widzi wszystko, a jej nikt. Pod abayą noszą najnormalniejsze modne ciuchy, jak my – no, ok, pewnie jednak tego luksusu my w szafach nie mamy.
Kobiety mają wysokie uznanie i wiele praw. Np. zarabiają to samo co mężczyźni (nawet w Niemczech ja zarabiam mniej niż mój kolega), na uniwersytecie w Maskacie jest 60% miejsc dla kobiet, mają prawo zaskarżyć cię za zrobienie zdjęcia bez pytania – i przegrasz sprawę. Mają własny majątek i są zabezpieczone w wypadku rozwodu. No i parę ciekawostek: pierwsze cztery rzędy w autobusach są tylko dla kobiet, w Dubaju są różowe taksówki prowadzone przez kobiety – tylko dla kobiet.
Od turystów oczekuje się tylko respektu zwyczajów. Publicznego picia alkoholu nie ma, ale dyskoteki i bary mają czarne zasłony – to Allah nie widzi. Przykryte kolana i ramiona – wystarczy. Również mężczyźni nie powinni nosić spodni powyżej kolan, bo dla Araba to majtki.
Jedynie w meczetach trzeba się dobrze okryć. Ale buty zdjąć!
Publiczne całowanie i obejmowanie się jest zabronione.
Islam i Koran… no cóż, to tak samo, jak w chrześcijaństwie – zależy co ludzie zrobią ze swojej religii. W Emiratach nie dyskutuje się na ten temat, tolerują wszystkie inne wiary, życzą sobie tylko, abyś poznał ich religię – należeć do niej (i do żadnej innej) nie musisz. Zasady są pokojowe i do naśladowania: módl się, bądź czysty, oddaj 2,5% swojego dorobku biednemu (rodzaj podatku kościelnego), a jak nie możesz, to zrób dziennie jeden dobry uczynek, jedź do Mekki (ale tylko, jak cię na to stać), utrzymuj Ramadan. Meczety są bogato budowane (no, ale na biednego nie trafiło), są to puste sale, nie ma ołtarzy, wizerunków, ani liturgii. Jedynie Imam skierowany twarzą do Mekki, czyli plecami do tłumu, czyta sury z Koranu. Nawoływania z minaretów (pięć razy dziennie) wykonują zawsze ludzie, nie taśmy – za to kilkadziesiąt tysięcy ludzi ma pracę.
Drugie tyle pucuje i poleruje Orient. Takiej czystości i blasku nie widzieliśmy jeszcze. Ulice i skwery można by najwyżej porównać do Azorów, ale budynki to oddzielna bajka.
Dlaczego Emiraty tak dobrze prosperują? Bo szejkowie dochód z ropy i gazu genialnie inwestują w naród i kraj. Podczas, gdy inni władcy (Iran, Irak, Libia) w pierwszej linii wzbogacają się sami.
Cały świat demonstruje, to w Omanie też chcieli. Ale przeciwko czemu? Nic im nie wpadło do głowy, to poszli na ulice z transparentami „Kochamy naszego Sułtana Kabus”.
Ale co tu zmieniać, jak jest wszystko perfekt. Ludzie zadowoleni, świat piękny!
Wycieczki były niezmiernie ciekawe, wypełnione niezliczonymi informacjami. Tak by się chętnie wszystko zapamiętało, ale niestety nie szło.

Niestety każda bajka się kiedyś kończy. Nasza orientalna też.
Jedno pozostało: Arabia i Islam to ciekawy świat. Praktykowanej tam tolerancji musielibyśmy się jeszcze długo uczyć. I ich czystości, i spokoju, i układności.
Ale.. każdy krok się liczy. Zacznijmy po prostu.

Więcej opiszę dokładniej w fotoreportażu – będzie znów obszerny, mamy duuuuzo do opowiadania, ale jak zwykle potrzebujemy na to trochę czasu, bo codzienność dogania nas wielkimi krokami. Przedsmak już jest.

PS  Costa wrócił do Dubaju również dobrze i zdrowo – płynął tą samą trasą co my, we wszystkich portach cumowaliśmy obok siebie.

Jedwab wynaleziono po to, by kobiety mogły chodzić nago w sukniach.
arabskie

Życie jest jak książka: im dłużej ją czytasz, tym lepiej rozumiesz wątek.
(Pino Pellegrino)

Huraaa!
Dziś mój osobisty licznik przeskoczył w nowy tysiąc. Jeszcze wczoraj miałam 4000 dni do emerytury. A dziś już trójka z przodu!! No proszę, jak ten czas leci.
3999 zawsze lepsze niż 4000. Dlatego płacimy w sklepach 199,99, a nie 200,oo – chociaż ten jeden cent albo grosz tylko zaśmieca portfel.
Ale z drugiej strony – ceńmy każdy grosik – ja zbieram czerwone monety (1,2,5 centów) do starej cukierniczki po mojej babci. Jak się napełni, to jest ok 30 euro. To już nie śmieć, prawda?
Każdy nasz dzień też się liczy, coś przynosi, czymś cieszy. Nawet jakby nie był taki całkiem wymarzony, to widocznie taki miał być. Po czasie często stwierdzamy, że wszystko miało jakiś swój sens.
Nowy tysiąc… A 8.04.2009 pisałam, że przechodzę na czwórkę. Tyle było jeszcze czasu, a tu raz dwa znów tysiąc dni zleciało.
Cieszyć się, czy nie?
Każdy dzień zbliża nas do emerytury – to jest piękne. No bo, bądźmy szczerzy, praca jest superowa, ale wolne jest jeszcze superowsze! prawda?
Niestety ten postęp czasu znaczy również, że zmieniają się inne aspekty- z każdym dniem jesteśmy starsi. Często mądrzejsi, bo do głowy wciąż coś wchodzi. Na starcze głupotki mamy jeszcze czas. Przeważnie dość rozsądni i socjalnie zrównoważeni. Niekoniecznie piękniejsi – zmarszczki należą do żywotnej twarzy, ale kiedyś się śmiałam bez zmarszczek… Siły też nie zawsze te co były – jak wejdziesz pod biurko, żeby kable sortować, to trzeba coraz więcej wzdychania i podpórek, żeby znów wyleźć na światło. Coraz bardziej doceniamy zdrowie, bo tu już czknie, tam strzyknie, tu ciągnie, a tam piłuje. I coraz częściej trafia się w luźnych rozmowach wspólny temat – choroby.
Co tam! życie jest piękne. Delektujmy je.
Tak robimy. Snujemy plany, jakbyśmy mieli mieć 100 lat. Tyle jeszcze chcemy zobaczyć i przeżyć!! Świat jest taki ciekawy…
Więc nie szkodzi, że musimy pozostałe 3999 dni popracować (Jurek mniej, więc będzie mi ostatnie 400 dni gotował obiadki). Coś za coś.
Byle zdrowie dotrzymało, bo jak będzie zero dni, to będę miała 65 lat i 11 miesięcy, czyli będę … jarska emerytka.
Więc dziś, na nowy tysiąc otworzyłam szampana i stuknęłam na swoje dni!
Natura cieszy się ze mną i podarowała mi dziś przed domem pierwszego krokusa i przebiśniega (chociaż ten kwitnie już od dwóch tygodni).

Dziękuję!

Dzwonek budzika – to czas do Ciebie telefonuje...

Muzyka to sztuka cieszenia się i smucenia bez powodu.

T. Kotarbiński

Zycie jest jak książka, im dłużej ją czytasz, tym lepiej rozumiesz wątek.

Bogactwo polega nie na tym, żeby mieć tyle pieniędzy, ile się chce,
tylko żeby mieć tyle pieniędzy, ile się potrzebuje.

Ludzie podziwiają góry, morza, a nie zdumiewają się nad sobą.

„Obecnie jest możliwość adoptowania Greka za jedyne 500 Euro .
Grek będzie robić za Ciebie wszystko na co nie masz czasu.
Spać za Ciebie do jedenastej.
Chodzić za Ciebie na kawę oraz na papierosa.
Odbywać poobiednią sjestę, a wieczorem siedzieć za Ciebie w knajpce lub
przed telewizorem. Za dodatkową opłatą 50 Euro może też poopierdalać się
za Ciebie na Facebooku
… Ja już adoptowałem i mam luz – mogę pracować od rana do wieczora!
P.S. Wpłaty należy przekazywać za pośrednictwem Komisji Europejskiej”

A no… co tam te 500 Euro, znajdą się, na taki cel!

Kasia ma tysiące czytelników, setki znajomych, dziesiątki, z którymi utrzymuje aktywny kontakt na Facebook i Naszej Klasie, no i do tego wszystkie prywatne znajomości. Prowadzi też blog. Ja jestem dla niej jedna z bardzo wielu, ale Kasia jest dla mnie tylko jedyna, fajnie mi ją „śledzić” i „odkrywać”. Lubię sobie składać mozaikę z jej wypowiedzi przy różnych okazjach i odnajdywać biograficzne elementy w powieściach.

A ja znajduję w Kasi książkach kamyki mozaikowe z mojego życia. Ciągle przeżywam Déjà-vu. Odnoszę wrażenie, jakby Kasia czytała w moich myślach i przetwarzała je na swój sposób w powieści. Znajduję w książkach moje myśli, moje zdania, gdzieś na świecie wypowiedziane, pomyślane, gdzieś napisane, w szczęśliwych i smutnych sytuacjach – Kasia je słyszała… jak pokrewna dusza. Jakby szła w życiu obok mnie.
Nie ma w życiu spotkań przypadkowych, pisze Kasia. Tak, jestem też o tym przekonana.
Dlatego jej książki są mi tak bliskie i tak chętnie je czytam. Mieszają mi w duszy i sercu, trzymają mi lustro przed oczyma i otulają bliskością, dają mi nową nadzieję i siłę. Napełniają mnie nowym szwungiem!

Pomijając Mrągowo, Mazury, Toruń, znane mi kąty. Dzięki Kasi dowiedziałam się też wiele nowego o tych miejscach.
Kasia trafiła również np. do Łodzi i Manufaktury, gdzie z tatą spędziłam kilka godzin, beztrosko i urlopowo, tak inaczej.
Pamiętam z dzieciństwa bujanie się na taty nodze, mały drobiazg, a przypomniał mi się czytając „Przy błękitnym księżycu”. Wróciło też inne wspomnienie: wchodziłam na kredens w salonie i rzucałam się w rozpostarte ramiona taty, pełna dziecięcej ufności, że mnie złapie.
W „Oplatani Mazurami” (Spotkanie) znalazłam moją „Omę” – bo moją babcię, która była dla mnie bardzo ważną osobą, nazywaliśmy zawsze „Oma”, jako dziecko nie wiedziałam skąd to pochodziło, nie zastanawiałam się nad tym, bo Oma była po prostu Oma. I tak zostało, chociaż od jej śmierci minęło już 20 lat (a dożyła 100 lat i osiem miesięcy!). Jak się kiedyś z Kasią spotkam, to jej parę rzeczy o babci opowiem, może przyda jej się do następnych opowiadań. Wiele informacji mam też „na pewne”, dzięki mojej mamie, która dużo wspomnień spisała.
Dwór w Pustnikach opisany w „Kwiecie diabelskiej góry” – to miejsce blisko związane z kimś z mojej rodziny (dokładniej napisałam Kasi prywatnie), moja mama zna to jezioro, chodziła tam jako młoda dziewczyna, zna też wojenne losy rodziny Heitmannów.
Jako dzieci, wraz z moją kuzynką Moniką, bo brat nie zajmował się takimi „dziewczyńskimi głupotkami”, zbierałyśmy „donnersteine” – stożkowate, żółte, gładkie kamienie, do wielkości palca. Grzały się w rękach. Mówiono, że to są kamienie burzowe (stąd ta nazwa, z jęz. niem.), kiedy piorun uderzył w ziemię (Kasia pisze). Dziś wiem, że to są belemnity, skamieliny. Ale wersja piorunowa bardziej mi się podoba, bo należy do mojego dzieciństwa. Nigdzie na świecie już nie znalazłam takich kamieni. Mój dziecięcy zbiór donnersteinów przepadł w historii moich minionych mazurskich lat (wielu…), ale Kasia znalazła w swoim ogródku i trzyma dla mnie – tylko musimy się spotkać, a niestety przy moim ostatnim pobycie w Mrągowie, urlopowała.
Nad Morzem Północnym trafiło mi się krótkie spotkanie, którym zdobyłam Kasi nową czytelniczkę.
Wiele skojarzeń z przeczytanych stron jest zbyt osobistych, zatrzymam je dla siebie, siedzą pod skórą… O niektórych pisałam Kasi, bo czasem miałam potrzebę, po przeczytaniu książki podzielić się z nią myślami.

W maju 2010 podpuszczałam ją, żeby pisała trzecią cześć „Prowincji” np „-pełną snów”. Wtedy jeszcze nie było takich planów, ale czas mija i dziś autorka pisze ową trzecią cześć, która ma być gotowa do końca sierpnia. Tytuł będzie „Prowincja pełna słońca”. Też ładnie.
Kasia dzieli swój twórczy dzień optymalnie na cztery godziny dziennie pisania i cztery czytania – to jest 8-godzinny dzień pracy, jak (prawie) każdego z nas, tylko wymaga wiele samozaparcia, dyscypliny i pracowitości, bo szef siedzi na tym samym fotelu.
W gwiezdną noc z 12 na 13 sierpnia książka została zakończona – przyjmijmy to jako znak spełnionych marzeń. Autorka ujęła w niej 75350 słów i 402270 znaków (dane autorki), a jak głowa się przewietrzy i tekst w komputerze „odpocznie” i będzie tu i tam skorygowany, to może dojdzie jeszcze 50 – pięknie dla nas, minutka dłużej do czytania.

Mam parę pomysłów na część czwartą i następne: „Prowincja pełna…
- tajemnic
- snów
- szumu trzcin
- błękitu
- maków
- pragnień
- tęsknoty
- nadziei
- bocianich gniazd
- rozterki”
A Kasia niech już tylko pisze.

Zdjecie 1. Wolny czas w sanatorium
Zdjecie 2. Egzemplarz z dedykacją, dzięki Monice, która poszła na spotkanie autorskie.
Zdjecie 3. Dom na ulicy Roosevelta w Mrągowie – tu zaczęła się historia „Prowincji” i jej bohaterki.

Nie wiem co to poezja, nie wiem po co i na co. Wiem, że czasami ludzie czytają wiersze i płaczą.
(Władysław Broniewski)